Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπορεί η διχοτόμηση της Ουκρανίας να προκαλέσει ένα γεωπολιτικό ντόμινο;



Ρευστή συνεχίζει να παραμένει η κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία.

Η καθαίρεση από τη μια του Γιανουκόβιτς και η καταγγελία του ίδιου με διάγγελμα του για πραξικόπημα. Η απελευθέρωση της Τιμοσένκο (των 12 δισ. ευρώ περιουσίας) από τη φυλακή και η επικοινωνιακή της προσπάθεια να κερδίσει το πλήθος στη πλατεία ανεξαρτησίας (παρ’ όλο που υπήρξαν και αρκετά γιουχαΐσματα) και φυσικά ο πρωταγωνιστικός ρόλος των ναζιστών.

Από την αρχή ήμουν απέναντι τόσο στο Γιανουκόβιτς όσο και στη Τιμοσένκο. Αποστρέφομαι εξίσου όλα αυτά που εκφράζουν, όλα αυτά που στηρίζουν. Σκοπός τους είναι ο προσωπικός πλουτισμός ενώ ο λαός τους είναι στα όρια της φτώχειας (τι μου θυμίζει αυτό!!!). Ίσως, θα έπρεπε ο λαός της χώρας να τους κάνει πέρα και τους δύο.

Τα πράγματα στην Ουκρανία είναι οριακά. Υπάρχουν πολλά σενάρια και όταν μιλάμε για διπλωματία ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι το σενάριο που ακούγεται τις τελευταίες ώρες για διχοτόμηση της Ουκρανίας, στα πλαίσια των σφαιρών επιρροής που έχουν τα κόμματα και ταυτίζονται γεωγραφικά με τις εθνοτικές ομάδες της χώρας, με κάνει να ανησυχώ περισσότερο.

Ίσως η πολιτική των έξυπνων βομβών να κρίθηκε ότι είναι πολύ δαπανηρή. Επομένως, προκρίνεται η παλιά δοκιμασμένη συνταγή του διαίρει και βασίλευε. Χωρίζουμε ένα λαό στη μέση και τους αφήνουμε να σκοτώνονται για χρόνια για το σε ποιον ανήκει ένα χωριό στα σύνορα. Όσο αυτοί θα προσπαθούν να αποδείξουν σε ποιον ανήκει ιστορικά, οι ισχυροί του πλανήτη θα κάνουν αυτό που ήθελαν εξ’ αρχής, να κερδίζουν χρήμα και να επεκτείνουν τις αυτοκρατορίες τους.

Όπως, όμως είπα και παραπάνω, αυτό με κάνει να ανησυχώ περισσότερο είναι η μεγάλη πιθανότητα η διχοτόμηση της Ουκρανίας να προκαλέσει ένα ντόμινο αλλαγών συνόρων παντού όπου βρίσκονται γεωπολιτικά παιχνίδια και αναμετρήσεις σε εξέλιξη. Ένα «πείραμα» που μπορεί αύριο να το δούμε να επαναλαμβάνεται σε μια διχοτόμηση της Τουρκίας με αυτόνομο κουρδικό κράτος. Και ίσως αυτό το ντόμινο περάσει και τα σύνορα της χώρας μας για να «κάτσει» στη Θράκη και ίσως ακόμα παραπέρα…

Η κατάσταση στη Τουρκία βράζει τον τελευταίο καιρό και η κυβέρνηση Ερντογάν κλονίζεται καθημερινά από νέα σκάνδαλα. Η σχέση με τις Η.Π.Α. είναι στη χειρότερη δυνατή κατάσταση και το Κουρδικό είναι ένα θέμα που είναι πάντα ανοιχτό και «καίει».

Από την άλλη στη χώρα μας, με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, μας κάνει αδύναμους στο να προβάλουμε κάποια στοιχειώδη έστω αντίσταση. Δεν πιστεύω εξάλλου στην υπάρχουσα πολιτική ηγεσία ότι μπορεί να αντεπεξέλθει σε τέτοιες παγκόσμιες κρίσεις που συμπεριλαμβάνουν κι εμάς στο κάδρο τους.

Βεβαίως, ίσως όλα αυτά που σας γράφω να είναι θεωρίες συνωμοσίας… Δεν ξέρω, όμως, θέλω να είμαι προετοιμασμένος. Εξάλλου η ιστορία άλλα μας λέει…

Ρευστή συνεχίζει να παραμένει η κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία.
Η καθαίρεση από τη μια του Γιανουκόβιτς και η καταγγελία του ίδιου με διάγγελμα του για πραξικόπημα. Η απελευθέρωση της Τιμοσένκο (των 12 δισ. ευρώ περιουσίας) από τη φυλακή και η επικοινωνιακή της προσπάθεια να κερδίσει το πλήθος στη πλατεία ανεξαρτησίας (παρ’ όλο που υπήρξαν και αρκετά γιουχαΐσματα) και φυσικά ο πρωταγωνιστικός ρόλος των ναζιστών.
Από την αρχή ήμουν απέναντι τόσο στο Γιανουκόβιτς όσο και στη Τιμοσένκο. Αποστρέφομαι εξίσου όλα αυτά που εκφράζουν, όλα αυτά που στηρίζουν. Σκοπός τους είναι ο προσωπικός πλουτισμός ενώ ο λαός τους είναι στα όρια της φτώχειας (τι μου θυμίζει αυτό!!!). Ίσως, θα έπρεπε ο λαός της χώρας να τους κάνει πέρα και τους δύο.
Τα πράγματα στην Ουκρανία είναι οριακά. Υπάρχουν πολλά σενάρια και όταν μιλάμε για διπλωματία ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι το σενάριο που ακούγεται τις τελευταίες ώρες για διχοτόμηση της Ουκρανίας, στα πλαίσια των σφαιρών επιρροής που έχουν τα κόμματα και ταυτίζονται γεωγραφικά με τις εθνοτικές ομάδες της χώρας, με κάνει να ανησυχώ περισσότερο.
Ίσως η πολιτική των έξυπνων βομβών να κρίθηκε ότι είναι πολύ δαπανηρή. Επομένως, προκρίνεται η παλιά δοκιμασμένη συνταγή του διαίρει και βασίλευε. Χωρίζουμε ένα λαό στη μέση και τους αφήνουμε να σκοτώνονται για χρόνια για το σε ποιον ανήκει ένα χωριό στα σύνορα. Όσο αυτοί θα προσπαθούν να αποδείξουν σε ποιον ανήκει ιστορικά, οι ισχυροί του πλανήτη θα κάνουν αυτό που ήθελαν εξ’ αρχής, να κερδίζουν χρήμα και να επεκτείνουν τις αυτοκρατορίες τους.
Όπως, όμως είπα και παραπάνω, αυτό με κάνει να ανησυχώ περισσότερο είναι η μεγάλη πιθανότητα η διχοτόμηση της Ουκρανίας να προκαλέσει ένα ντόμινο αλλαγών συνόρων παντού όπου βρίσκονται γεωπολιτικά παιχνίδια και αναμετρήσεις σε εξέλιξη. Ένα «πείραμα» που μπορεί αύριο να το δούμε να επαναλαμβάνεται σε μια διχοτόμηση της Τουρκίας με αυτόνομο κουρδικό κράτος. Και ίσως αυτό το ντόμινο περάσει και τα σύνορα της χώρας μας για να «κάτσει» στη Θράκη και ίσως ακόμα παραπέρα…
Η κατάσταση στη Τουρκία βράζει τον τελευταίο καιρό και η κυβέρνηση Ερντογάν κλονίζεται καθημερινά από νέα σκάνδαλα. Η σχέση με τις Η.Π.Α. είναι στη χειρότερη δυνατή κατάσταση και το Κουρδικό είναι ένα θέμα που είναι πάντα ανοιχτό και «καίει».
Από την άλλη στη χώρα μας, με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, μας κάνει αδύναμους στο να προβάλουμε κάποια στοιχειώδη έστω αντίσταση. Δεν πιστεύω εξάλλου στην υπάρχουσα πολιτική ηγεσία ότι μπορεί να αντεπεξέλθει σε τέτοιες παγκόσμιες κρίσεις που συμπεριλαμβάνουν κι εμάς στο κάδρο τους.
Βεβαίως, ίσως όλα αυτά που σας γράφω να είναι θεωρίες συνωμοσίας… Δεν ξέρω, όμως, θέλω να είμαι προετοιμασμένος. Εξάλλου η ιστορία άλλα μας λέει…
- See more at: http://www.tribune.gr/blog/news/article/8662/bori-dichotomisi-tis-oukranias-na-prokalesi-ena-geopolitiko-ntomino.html#sthash.87vOjbeR.dpuf

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…