Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λίγα λόγια για τον επιστημονικό συνεργάτη της Μαρίας Σπυράκη


Πραγματικά δεν με νοιάζει τι κάνει ο υιός Ζαγορίτης στη προσωπική του ζωή.

Μαγκιά του με ποια βγαίνει και το τι κάνει μαζί της.

Δεν θα τον έκρινα ποτέ για τις προσωπικές του επιλογές εξάλλου εκεί θεωρώ ότι ξεχωρίζει ο άνδρας από το παιδάκι, με το να μπορεί να υποστηρίξει τις επιλογές του.

Αυτό όμως που με εκνευρίζει είναι ότι εκφράζει όλα αυτά που απεχθάνομαι. Εκφράζει την Ελλάδα του κονέ, της άκρης, του μπαμπά.

Την Ελλάδα του παίρνω ό,τι θέλω, όπως θέλω και όπου θέλω. Της Ελλάδας των VIP που δεν υπακούν σε κανένα νόμο.

Όσο αδιάφορος μου περνά ο υιός Ζαγορίτη άλλο τόσο αδιάφορη μου είναι η Σπυράκη.

Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι ότι μπορεί να συνεχίσει να μας κοροϊδεύει όπως ακριβώς έκανε σαν δημοσιογράφος.

Θα μπορούσε να πει ότι ήταν επιλογή μου γιατί ήθελα να συνεργαστώ μαζί του. Θα μπορούσε να πει ότι τον επέβαλλε το κόμμα της ΝΔ.

Θα μπορούσε να πει ότι ξεπληρώνει παλιά γραμμάτια ή ότι ήταν μια χάρη που αποβλέπει σε μελλοντικά οφέλη. Όλα αυτά θα μπορούσα να τα δεχθώ ή έστω να τα ανεχτώ ως ένα βαθμό.

Όμως η Megαλη δημοσιογράφος και εκπρόσωπος της χώρας μου στο ευρωκοινοβούλιο ήθελε να κάνει αυτό που πάντα έκανε καλά. Να μας κοροϊδέψει. Να παίξει για ακόμα μια φορά με τη νοημοσύνη μας. Να μας τρίψει στη μούρη ακόμα μια φορά το ποιος κάνει κουμάντο σε αυτή τη χώρα και το πώς παίζεται το παιχνίδι.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Από μόνο του το γεγονός ότι αναγκάστηκε να κάνει δήλωση για το ποιος είναι ο λόγος που τον επέλεξε έχει την σημασία του. Όταν η επιλογή σου στηρίζεται σε διαφανή κριτήρια, όταν η δουλειά του ατόμου που έχεις επιλέξει μιλάει από μόνη της δεν χρειάζεται να προσθέσεις τίποτα άλλο.

Εν συνεχεία, η ευρωβουλευτής Σπυράκη μας ενημέρωσε ότι ο κύριος Ζαγορίτης είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών και μιλάει άπταιστα τρεις ξένες γλώσσες. Η αλήθεια είναι ότι δεν με εντυπωσιάζουν οι γνώσεις του, μπορείτε να βρείτε παιδιά που έχουν περισσότερα προσόντα αλλά και ανάγκη στις ατελείωτες ουρές του ΟΑΕΔ.

Τέλος, μας αναφέρει ότι ο κύριος Ζαγορίτης έχει στο βιογραφικό του ότι έχει συνεργαστεί με τον πολύ επιτυχημένο πρώην ευρωβουλευτή Παπανικολάου.

Αλήθεια τι είναι αυτό που έκανε στο ευρωκοινοβούλιο ο κύριος Παπανικολάου και τον έκανε επιτυχημένο γιατί δεν μου έρχεται τίποτα στο μυαλό αλλά δεν έρχεται τίποτα και σε μια πρόχειρη αναζήτηση στο google για την πορεία του. Ωστόσο, είναι κριτήριο ότι έχει θητεύσει δίπλα του κάτι σαν να θήτευσε δίπλα στον κ. Νανόπουλο στο CERN (που δεν τον δέχθηκαν για καθηγητή στα ελληνικά πανεπιστήμια διότι δεν έκλεισε το μάτι στη ΔΑΠ).

Ο καθένας μπορεί να επιλέξει τους συνεργάτες του, εξάλλου αυτός θα λογοδοτήσει για αυτούς.

Όμως να μην μας περνάνε για χαζούς. Επίσης, να ξεκαθαρίσω και πάλι ότι δεν με νοιάζει που «χουφτώνει» ο υιός Ζαγορίτη, απλά θέλω να προλάβω ώστε να μην είναι ο δικός μου που… «χουφτώνει»!!!

Εσείς;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …