Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκεί που γεννιούνται συνειδήσεις…


Μπορεί εδώ και χρόνια να έχω χάσει την φοιτητική μου ιδιότητα, όπως έχασα την ταχύτητα μου, ή και τα μαλλιά μου που άρχισαν να ασπρίζουν… Άρχισα να συμβιβάζομαι και να διστάζω, να πατάω τις «κόκκινες γραμμές» που μου βάζει το μυαλό μου, η κοινωνία, η κυβέρνηση και η Τρόικα.

Δεν κοιτάω πλέον τον ήλιο με κουράζει, με τυφλώνει. Σκύβω καθημερινά το κεφάλι ακολουθώντας το ίδιο μονοπάτι με την ίδια βαριεστημένη περπατησιά.

Θυμώνω με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, νευριάζω, αγανακτώ ξεσπάω στο ίντερνετ, στους δικούς μου ανθρώπους, στους φίλους.

Ξέχασα τα όνειρα μου, ξέχασα να διεκδικώ αυτό που θεωρώ σωστό. Ξέχασα να αγαπώ τον εαυτό μου. Το παιδί μέσα μου με δικάζει αδιάκοπα κάθε βράδυ και περιμένω ως λύτρωση της πρώτες αχτίδες του ήλιου για να ξεγλιστρήσω από την ποινή μου.

Έκλεισα την τηλεόραση, έκλεισα τον υπολογιστή. Άνοιξα ένα παλιό κιτρινισμένο βιβλίο που είχα ξεχάσει εδώ και χρόνια στη βιβλιοθήκη μου.

Ήταν το δώρο ενός παλιού φίλου, ενός συμφοιτητή μου που είχαμε χρόνια να μιλήσουμε. Είχαμε ξεχάσει ο ένας τον άλλο μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας μας.

Άνοιξα το βιβλίο στη πρώτη σελίδα και είδα την αφιέρωση που μου είχε γράψει με μολύβι «Οι πιο σκοτεινές γωνίες στην Κόλαση είναι φυλαγμένες για εκείνους που διατηρούν την ουδετερότητα τους σε εποχές ηθικής κρίσης».

Αμυδρά άρχισα να θυμάμαι. Ήταν απόσπασμα από την Θεία κωμωδία του Δάντη. Το απόσπασμα αυτό μου έφερε μαζί και εικόνες. Δεν μου έφερε εικόνες από το βιβλίο αλλά κάποιες στιγμές της ζωή μου που τις είχα ξεχάσει και αυτές όπως το βιβλίο στη παλιά βιβλιοθήκη. Οι εικόνες στην αρχή ήταν θολές όμως μου έβγαζαν συναισθήματα.

Πάθος, φόβο, αγωνία. Ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά. Ένιωθα και πάλι ζωντανός.

Οι εικόνες άρχισαν να ξεθολώνουν. Είδα την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου. Άκουσα φωνές και συνθήματα. Άκουγα νέους ανθρώπους να τραγουδούν Ξυλούρη.

Είδα μάχες, μύρισα δακρυγόνα. Τα μάτια μου έκλαιγαν όμως δεν ήταν από τα δακρυγόνα, ήταν δάκρυα χαράς. Σαν τα δάκρυα που έχεις όταν βρίσκεις κάποιον που νομίζεις ότι έχεις χάσει. Έτσι και εγώ βρήκα ξανά τον εαυτό μου, τον λόγο ύπαρξης μου.

Ξαφνικά βρέθηκα να βλέπω τον εαυτό μου στο σήμερα μαζί με άλλους νέους ανθρώπους μπροστά από το κτίριο της Νομικής.

Είχαμε υψώσει τα χέρια μας και ορκιζόμασταν. Ένας όρκος που είχε ακουστεί πολλά χρόνια πριν και παρ’ όλου που δεν είμαι πλέον φοιτητής συμμετείχα και εγώ.

«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ” όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών, του πανεπιστημιακού ασύλου, της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων. Ορκιζόμαστε αλληλεγγύη σ” όλο το φοιτητικό κόσμο της Ελλάδας που βασανίζεται. Η βία και η τρομοκρατία δεν θα περάσουν. Ζήτω ο αδούλωτος φοιτητικός κόσμος της Ελλάδας».

Κατέβασα το χέρι, σκούπισα τα δάκρυα ήταν αργά όμως τηλεφώνησα στο φίλο που μου είχε χαρίσει το βιβλίο πριν χρόνια.

-Φίλε, σε είχα χάσει για χρόνια όμως σήμερα σε ξαναβρήκα. Θέλω να σε δω. Που βρίσκεσαι;

-Είμαι εκεί που με είχες αφήσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν έφυγα ποτέ από εκεί.

-Πες μου που είσαι να έρθω να τα πούμε, του είπα με λαχτάρα.

-Στο δρόμο είμαι παλιόφιλε εκεί που ακόμα γεννιούνται οι συνειδήσεις…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …

Εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο. Εκεί θα σε περιμένω...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…