Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιτέλους άδεια!!!


Είναι αλήθεια ότι μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ξαναγράφω στο blog μου.Επομένως θεωρώ αναγκαίο να ζητήσω συγνώμη από όσους διάβαζαν το παρόν blog αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό μου!Σωστά διαβάσατε και από εμένα τον ίδιο και αυτό γιατί στη μικρή Ελλάδα μας το τελευταίο καιρό έχουν γίνει τόσα πράγματα και εγώ στέρησα από τον εαυτό μου τον μοναδικό τρόπο εκτόνωσης του να σας γράφω και να ξεχνιέμαι και να μου φεύγουν τα νεύρα.
Όπως έγραψα και πιο πάνω,τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει φοβερά πράγματα στην Ελλάδα μας.Ψηφίστηκε και χειροτονήθηκε ο νέος Αρχιεπίσκοπος Ελλάδος,εκλέγχθηκε πρόεδρος του Συνασπισμού ο Αλέξης Τσίπρας και το ΠΑΣΟΚ πάει σε συνέδριο.
Μετά από όλα αυτά αναρωτιέμαι μήπως είναι καλύτερα που είμαι στο στρατό και δεν γεμίζω το κεφάλι μου με αμέτρητες δηλώσεις ειδικών,τηλεπαράθυρα,συντροφικά μαχαιρώματα,σκάνδαλα και ότι ακόμα διαθέτει το full πακέτο αυτών των ημερών.
Θα ήθελα τέλος να εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση μου στους γονείς του φαντάρου που αυτοκτόνησε στον Έβρο.Είναι άδικο νέοι άνθρωποι να χάνονται έτσι.Κάποιος φταίει,κάποιοι φταίνε,κάτι δεν πάει καλά κάποιος πρέπει να κάνει κάτι.Ας είναι καλά εκεί που είναι τώρα το παδί,που ήταν και σειρά μου.

Σχόλια

Ο χρήστης Samurr είπε…
Interestinghtr post
.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …