Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για όλα φταίνε τα blog!!!


Τον τελευταίο καιρό όλοι παρατηρήσαμε τον πόλεμο που δέχεται ο κόσμος των blogger.Μιλάω γενικά για τον κόσμο των blogger διότι δεν πιστεύω πως αυτή η άνανδρη επίθεση στο press-gr έχει στόχο μόνο το εν λόγω blog αλλά το να φιμώσει ίσως το μοναδικό κομμάτι που δεν ελέγχεται.Είναι φυσικό ότι στο σύγχρονο status quo της νεοφιλελεύθερης παράταξης που κυβερνά αυτή τη χώρα ότι δεν ελέγχετε είναι επικίνδυνο άρα θα πρέπει να κόβετε με οποιοδήποτε τρόπο.
Ναι,αγαπημένοι μου bloggers εσείς τους χαλάτε τα σχέδια.Γιατί σαν κακοπροαίρετοι που είστε και γιατί όχι αργόσχολοι,μου κάθεστε σε μια καρέκλα με έναν υπολογιστή και μου σχολιάζετε τα κακός κείμενα.Θέλετε να μιλάτε στον κόσμο για τις απαγωγές πακιστανών,υποκλοπές,κουμπάρους,siemens,για το Σκοπιανό και αλλά πολλά τέτοια θέματα αφήνωντας στην άκρη τα σημαντικά προβλήματα που ταλλανίζουν τον ελληνικό χώρο όπως ποιο τραγούδι θα πάει στη Eurovision και τι φόρεμα θα φορέσει η Καλομοίρα!Ο κύριος Καραμανλής σε σύγκριση με τους αρχαίους Ρωμαίους δεν δίνει άρτο στο λαό του αλλά τουλάχιστον από θέαμα άλλο τίποτα.
Τα blog είναι η ελεύθερη έκφραση του καθένα μας απέναντι στην χειραγώγηση που έχουν υποστεί τα άλλα μέσα ενημέρωσης.Στα blog ο καθένας εναποθέτει την προσωπική και ανεπηρέαστη κρίση.Δεν ζητήθηκε από κανέναν να την αποδεχτούν απλώς να την διαβάσουν και να κρίνει ο καθένας μόνος του.Ότι και να κάνετε ακόμα και να κλείσετε τα blog ή να πιάσετε όλους τους bloggers που δεν θα έχουν υποταχθεί σε σας πάντα θα βρίσκουμε ένανα τρόπο για να αποκαλύπτουμε τις βρωμιές σας.
Στη φωτογραφία σας παρουσιάζω το δώρο σας για να νιώθετε άνετα όσο θα διαβάζετε τα blog!!!

Σχόλια

Ο χρήστης Dumuro είπε…
See Here
Ο χρήστης Kalar είπε…
This comment has been removed because it linked to malicious content. Learn more.
Ο χρήστης Gardagami είπε…
See here or here
Ο χρήστης Shakadal είπε…
SECURITY CENTER: See Please Here

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …