Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

6 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΠΥΡΑ...ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΞΕΧΑΣΕ...


Χθές συμπληρώθηκαν 6 μήνες,απο την εν ψυχρώ δολοφονία του 16χρονού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου,απο Αστυνομικά πυρά στα Εξάρχεια...
6 μήνες μετά και όπως βλέπουμε,τίποτε δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο...

Πολλοί είναι αυτοί που κάνουν τακτικά αναφορα στα Δεκεμβριανά,χωρίς όμως να λέγεται τίποτε για την εξέλιξη τους και το πως αυτά επιρρέασαν τον κόσμο και την κοινωνία μας,διότι πολύ απλά,η εξέγερση...περιορίστικε στα στενά πλαίσια ενός και μόνο μήνα,ο οποίος στο τέλος πνίγηκε στα πολύχρωμα λαμπάκια των Χριστουγένων και στα σκανδαλά που ακολούθησαν...

Μετά από 6 μηνες τα ΜΜΕ,τα δήθεν ανεξάρτητα,αλλά και τα στρατευμένα,δεν έκαναν ούτε μια αναφορά,στην τραγική αυτή επέτειο της δολοφονίας ενός παιδιού από τα χέρια αστυνομικού...

Η απόλυτη σιωπή απ'όλους,μπροστά στο τέρας των Ευρωεκλογών και του 3ημέρου το Αγίου Πνεύματος,που αντι μας φωτίσει τα μυαλά,μας σπρώχνει ολο και πιο πολύ στο σκοτάδι της άγνοιας και της απάθειας.

Μετά από 6μηνες και χθες,δεν έγινε καμία πορεία,καμία συγκέντρωση διαμαρτυρίας,κανένα απολύτως επεισόδιο...Μόνο λίγοι φίλοι,στο σημείο τηδολοφονίας!!!

Μετά από 6 μήνες από το τραγικό γεγονός του Δεκεμβρίου και ο κόσμος έχει ξεχάσει!!!

Έκατσε ξανά στη πολυθρόνα του φτωχικού σαλονιού του και συνεχίζει να παρακολουθεί ατάραχος την παρακμή ενός ολόκληρου κόσμου,του κόσμου μας.

Ξυπνήστε!!!Εφ’όσον το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα ,δεν άλλαξε μετά από την δολοφονία ενός μικρού παιδιού,η οποία έγινε από την ίδια την αστυνομία...
Ήρθε η ώρα να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας,μην περιμένετε κανέναν να αλλάξει κάτι αν δεν παλέψεις εσύ ο ίδιος!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …