Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θύτης ή Θύμα


Οι βομβαρδισμοί στη Λιβύη έχουν ξεκινήσει.Οι Νατοικές δυνάμεις με μπροστάρηδες την Γαλλία,Ιταλία και Βρετανία βομβαρδίζουν καθημερινά στόχους που έχουν θέσει για να πλήξουν το καθεστώς Καντάφι.Καθημερινά βλέπουμε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες εικόνες φρίκης,ντροπής που σε κάνει να νιώθεις ένοχος μόνο και μόνο που το παρακολουθείς.

Προσπάθησα αυτές τις μέρες συνομιλώντας με διάφορους φίλους να βγάλω μια άκρη.Μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο και με έκανε να κάτσω ακόμα πιο άνετα και αναπαυτικά στο καναπέ μου και να παρακολουθώ τα δρώμενα στη Λιβύη.
Είναι ο κακός Καντάφι που πριν χρόνια κάποιοι τον τοποθέτησαν σε αυτή την θέση για να ελέγχουν τα πετρέλαια;Και αν ήταν κάποτε καλός ο Καντάφι και εξυπηρετούσε τα συμφέροντα κάποιον τότε γιατί δεν γίνεται το ίδιο σήμερα;Από την άλλη η επέμβαση τρίτων χωρών στο εσωτερικό μιας άλλης με πολεμική επιχείρηση με την επίφαση ότι δρα στο όνομα της ελευθερίας μιας μερίδας πολιτών είναι σωστή;Ποιος ορίζει το σωστό και το λάθος;

Η συνεχή εναλλαγή του Καντάφι μια σε θύμα μια σε θύτη,η παρουσία των χωρών που στο παρελθόν είχαν ως αποικία την Λιβύη ομολογώ ότι με προβληματίζει και κάτι μου λέει ότι το τέλος του έργου κάπου το έχω ξαναδεί.Κάτι μέσα μου βαθιά με κάνει να πιστεύω στη διαμελισμό της Λιβύης για να μπορούν να ελέγχουν όλοι καλύτερα το δρόμο προς τα πετρέλαια.

Όσο εμείς λοιπόν στο καναπέ μας ήσυχοι θα τρώμε το ζεσταμένο φαγητό μας από το φούρνο μικροκυμάτων και θα πίνουμε την δροσερή μας coca cola,όσο θα ψάχνουμε να βρούμε αν ο Καντάφι είναι ο καλός ή ο κακός,αν οι επαναστάσεις γίνονται ως φυσική εξέλιξη της απάνθρωπης πολιτικής που ασκείται σε αυτές τις χώρες ή είναι στημένες,αυτή την ώρα κάποιοι θα ξαναμοιράσουν τη γη...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …

Εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο. Εκεί θα σε περιμένω...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…