Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θύτης ή Θύμα


Οι βομβαρδισμοί στη Λιβύη έχουν ξεκινήσει.Οι Νατοικές δυνάμεις με μπροστάρηδες την Γαλλία,Ιταλία και Βρετανία βομβαρδίζουν καθημερινά στόχους που έχουν θέσει για να πλήξουν το καθεστώς Καντάφι.Καθημερινά βλέπουμε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες εικόνες φρίκης,ντροπής που σε κάνει να νιώθεις ένοχος μόνο και μόνο που το παρακολουθείς.

Προσπάθησα αυτές τις μέρες συνομιλώντας με διάφορους φίλους να βγάλω μια άκρη.Μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο και με έκανε να κάτσω ακόμα πιο άνετα και αναπαυτικά στο καναπέ μου και να παρακολουθώ τα δρώμενα στη Λιβύη.
Είναι ο κακός Καντάφι που πριν χρόνια κάποιοι τον τοποθέτησαν σε αυτή την θέση για να ελέγχουν τα πετρέλαια;Και αν ήταν κάποτε καλός ο Καντάφι και εξυπηρετούσε τα συμφέροντα κάποιον τότε γιατί δεν γίνεται το ίδιο σήμερα;Από την άλλη η επέμβαση τρίτων χωρών στο εσωτερικό μιας άλλης με πολεμική επιχείρηση με την επίφαση ότι δρα στο όνομα της ελευθερίας μιας μερίδας πολιτών είναι σωστή;Ποιος ορίζει το σωστό και το λάθος;

Η συνεχή εναλλαγή του Καντάφι μια σε θύμα μια σε θύτη,η παρουσία των χωρών που στο παρελθόν είχαν ως αποικία την Λιβύη ομολογώ ότι με προβληματίζει και κάτι μου λέει ότι το τέλος του έργου κάπου το έχω ξαναδεί.Κάτι μέσα μου βαθιά με κάνει να πιστεύω στη διαμελισμό της Λιβύης για να μπορούν να ελέγχουν όλοι καλύτερα το δρόμο προς τα πετρέλαια.

Όσο εμείς λοιπόν στο καναπέ μας ήσυχοι θα τρώμε το ζεσταμένο φαγητό μας από το φούρνο μικροκυμάτων και θα πίνουμε την δροσερή μας coca cola,όσο θα ψάχνουμε να βρούμε αν ο Καντάφι είναι ο καλός ή ο κακός,αν οι επαναστάσεις γίνονται ως φυσική εξέλιξη της απάνθρωπης πολιτικής που ασκείται σε αυτές τις χώρες ή είναι στημένες,αυτή την ώρα κάποιοι θα ξαναμοιράσουν τη γη...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…