Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θύτης ή Θύμα


Οι βομβαρδισμοί στη Λιβύη έχουν ξεκινήσει.Οι Νατοικές δυνάμεις με μπροστάρηδες την Γαλλία,Ιταλία και Βρετανία βομβαρδίζουν καθημερινά στόχους που έχουν θέσει για να πλήξουν το καθεστώς Καντάφι.Καθημερινά βλέπουμε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες εικόνες φρίκης,ντροπής που σε κάνει να νιώθεις ένοχος μόνο και μόνο που το παρακολουθείς.

Προσπάθησα αυτές τις μέρες συνομιλώντας με διάφορους φίλους να βγάλω μια άκρη.Μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο και με έκανε να κάτσω ακόμα πιο άνετα και αναπαυτικά στο καναπέ μου και να παρακολουθώ τα δρώμενα στη Λιβύη.
Είναι ο κακός Καντάφι που πριν χρόνια κάποιοι τον τοποθέτησαν σε αυτή την θέση για να ελέγχουν τα πετρέλαια;Και αν ήταν κάποτε καλός ο Καντάφι και εξυπηρετούσε τα συμφέροντα κάποιον τότε γιατί δεν γίνεται το ίδιο σήμερα;Από την άλλη η επέμβαση τρίτων χωρών στο εσωτερικό μιας άλλης με πολεμική επιχείρηση με την επίφαση ότι δρα στο όνομα της ελευθερίας μιας μερίδας πολιτών είναι σωστή;Ποιος ορίζει το σωστό και το λάθος;

Η συνεχή εναλλαγή του Καντάφι μια σε θύμα μια σε θύτη,η παρουσία των χωρών που στο παρελθόν είχαν ως αποικία την Λιβύη ομολογώ ότι με προβληματίζει και κάτι μου λέει ότι το τέλος του έργου κάπου το έχω ξαναδεί.Κάτι μέσα μου βαθιά με κάνει να πιστεύω στη διαμελισμό της Λιβύης για να μπορούν να ελέγχουν όλοι καλύτερα το δρόμο προς τα πετρέλαια.

Όσο εμείς λοιπόν στο καναπέ μας ήσυχοι θα τρώμε το ζεσταμένο φαγητό μας από το φούρνο μικροκυμάτων και θα πίνουμε την δροσερή μας coca cola,όσο θα ψάχνουμε να βρούμε αν ο Καντάφι είναι ο καλός ή ο κακός,αν οι επαναστάσεις γίνονται ως φυσική εξέλιξη της απάνθρωπης πολιτικής που ασκείται σε αυτές τις χώρες ή είναι στημένες,αυτή την ώρα κάποιοι θα ξαναμοιράσουν τη γη...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …