Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Beatriz Talegón: Μια ακόμα "τρελή και γραφική"!

Θα ομολογήσω ότι μου γέννησε μεγάλη χαρά αλλά και ελπίδα, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, η δήλωση της 29χρονης σοσιαλίστριας Beatriz Talegón, γενικής γραμματέως της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Βλέπεις νέους ανθρώπους, που είναι και οι πρώτοι άλλωστε που βιώνουν τις επιπτώσεις της πολιτικής και οικονομικής κρίσης, να διεκδικούν αλλά και συνάμα να εξεγείρονται απέναντι σε πολιτικές και ανθρώπους που μέχρι χθες υποστήριζαν και μάχονταν για αυτούς.


Λόγια αγανάκτησης και οργής για το άδικο και την ανισότητα που υπερισχύει στο κόσμο.

Οργή και αγανάκτηση για τους χαρτογιακάδες πολιτικούς που θέλουν να αποκαλούνται ως «σοσιαλιστές». Πρώην συντρόφους που αντί να μάχονται μαζί τους στους δρόμους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Χιλής προτιμούν να παραβρίσκονται σε χλιδάτα ξενοδοχεία, με λιμουζίνες, πανάκριβα γεύματα και σκοπό ζωής να γίνουν η νέα πολιτική ελίτ της χώρας τους ή να αυξήσουν τα μηδενικά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Κατηγορούμε το Δ.Ν.Τ., την Παγκόσμια Τράπεζα… δικαίως, όμως υπάρχουν κάποια ερωτήματα που με βασανίζουν εδώ και αρκετό καιρό.

Εμείς τι κάναμε;;;;;

Που ήταν οι σοσιαλιστές όταν τα οικονομικά funds ξανά μοίραζαν τον κόσμο;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν δίκαιες επαναστάσεις πνίγονται στο αίμα απλά για να παραμείνουν οι δωσίλογοι των μεγάλων πολυεθνικών;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν η χώρα μου ξεπουλιέται;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν κλέβουν καθημερινά την αξιοπρέπεια του πατέρα μου μειώνοντας τον μισθό του;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν ο αδερφός μου είναι άνεργος παρ’ ότι έχει πτυχία, μεταπτυχιακά και μιλάει 2-3 γλώσσες;

Που είναι οι σοσιαλιστές που σε λίγο δεν θα έχω σπίτι να μείνω επειδή μπορεί να μην μπορώ να πληρώσω το εκάστοτε χαράτσι;

Ωραία και δίκαια τα λόγια της Beatriz Talegón και χαίρομαι πολύ που τα άκουσα. Είναι όμως λόγια που έχουν ακουστεί ξανά στο παρελθόν. Είναι λόγια που ειδικά στη χώρα μας τα έχουμε ακούσει πολλές φορές και κυρίως από τους νέους ανθρώπους, νέους σοσιαλιστές. Όμως κάποιοι προτίμησαν την σιωπή, την απόκρυψη αυτών των λόγων. Κάποιοι προτίμησαν να αμαυρώσουν ακόμα και συντρόφους τους ως τρελούς ή γραφικούς. Προτίμησαν το πάθος τους και την οργή τους να το κάνουν δυνατό χειροκρότημα για τους πολιτικούς που έχτισαν τα media. Προτίμησαν να κατηγορούν τους εργαζόμενους αντί να μάχονται μαζί τους, να θέτουν «κόκκινες» γραμμές που καθημερινά προσπερνάνε και να ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια την νεοφιλελεύθερη πολιτική που επιβάλλουν οι μεγάλοι και ισχυροί αυτού του κόσμου.


Θυμάμαι αγώνες που δόθηκαν από κάποιους τρελούς και γραφικούς σε όργανα, συνελεύσεις, συνέδρια και στο δρόμο. Μπορώ να απαριθμήσω πολλές προτάσεις που έγιναν τόσο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και στη Ν.ΠΑ.ΣΟ.Κ. που αντί να στηριχθούν τέθηκαν στο περιθώριο γιατί δεν βόλευαν στις καριέρες μερικών. Σήμερα, βλέπω στο διαδίκτυο όλους τους «συντρόφους» να αναπαράγουν τα λόγια της Beatriz Talegón, αλλά θα είναι οι ίδιοι που αύριο θα τα κρύψουν, θα τα καταπιούν, θα τα απαρνηθούν και θα τρέξουν να βρουν μια καλή θέση στο συνέδριο!!! Θα χειροκροτήσουν και πάλι άτομα και πολιτικές πουλώντας για ακόμα μια φορά τον αδερφό τους, τον πατέρα τους, τις αξίες τους, την ιδεολογία τους, τη χώρα τους.

Εύχομαι τα λόγια της σοσιαλίστριας Beatriz Talegón να αφυπνίσουν και τους εδώ κατ’ όνομα σοσιαλιστές. Όσο για εμάς, τους γραφικούς και τρελούς, θα συνεχίσουμε να ζούμε για τη στιγμή που από μέσα μας δεν θα βγει απλά μια καλή ιδέα αλλά που η ιδέα αυτή μπορεί να εμπνεύσει την αλλαγή, την επανάσταση…

Καλό αγώνα…

Γιώργος Στιβαχτής

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …