Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Beatriz Talegón: Μια ακόμα "τρελή και γραφική"!

Θα ομολογήσω ότι μου γέννησε μεγάλη χαρά αλλά και ελπίδα, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, η δήλωση της 29χρονης σοσιαλίστριας Beatriz Talegón, γενικής γραμματέως της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Βλέπεις νέους ανθρώπους, που είναι και οι πρώτοι άλλωστε που βιώνουν τις επιπτώσεις της πολιτικής και οικονομικής κρίσης, να διεκδικούν αλλά και συνάμα να εξεγείρονται απέναντι σε πολιτικές και ανθρώπους που μέχρι χθες υποστήριζαν και μάχονταν για αυτούς.


Λόγια αγανάκτησης και οργής για το άδικο και την ανισότητα που υπερισχύει στο κόσμο.

Οργή και αγανάκτηση για τους χαρτογιακάδες πολιτικούς που θέλουν να αποκαλούνται ως «σοσιαλιστές». Πρώην συντρόφους που αντί να μάχονται μαζί τους στους δρόμους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Χιλής προτιμούν να παραβρίσκονται σε χλιδάτα ξενοδοχεία, με λιμουζίνες, πανάκριβα γεύματα και σκοπό ζωής να γίνουν η νέα πολιτική ελίτ της χώρας τους ή να αυξήσουν τα μηδενικά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Κατηγορούμε το Δ.Ν.Τ., την Παγκόσμια Τράπεζα… δικαίως, όμως υπάρχουν κάποια ερωτήματα που με βασανίζουν εδώ και αρκετό καιρό.

Εμείς τι κάναμε;;;;;

Που ήταν οι σοσιαλιστές όταν τα οικονομικά funds ξανά μοίραζαν τον κόσμο;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν δίκαιες επαναστάσεις πνίγονται στο αίμα απλά για να παραμείνουν οι δωσίλογοι των μεγάλων πολυεθνικών;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν η χώρα μου ξεπουλιέται;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν κλέβουν καθημερινά την αξιοπρέπεια του πατέρα μου μειώνοντας τον μισθό του;

Που είναι οι σοσιαλιστές όταν ο αδερφός μου είναι άνεργος παρ’ ότι έχει πτυχία, μεταπτυχιακά και μιλάει 2-3 γλώσσες;

Που είναι οι σοσιαλιστές που σε λίγο δεν θα έχω σπίτι να μείνω επειδή μπορεί να μην μπορώ να πληρώσω το εκάστοτε χαράτσι;

Ωραία και δίκαια τα λόγια της Beatriz Talegón και χαίρομαι πολύ που τα άκουσα. Είναι όμως λόγια που έχουν ακουστεί ξανά στο παρελθόν. Είναι λόγια που ειδικά στη χώρα μας τα έχουμε ακούσει πολλές φορές και κυρίως από τους νέους ανθρώπους, νέους σοσιαλιστές. Όμως κάποιοι προτίμησαν την σιωπή, την απόκρυψη αυτών των λόγων. Κάποιοι προτίμησαν να αμαυρώσουν ακόμα και συντρόφους τους ως τρελούς ή γραφικούς. Προτίμησαν το πάθος τους και την οργή τους να το κάνουν δυνατό χειροκρότημα για τους πολιτικούς που έχτισαν τα media. Προτίμησαν να κατηγορούν τους εργαζόμενους αντί να μάχονται μαζί τους, να θέτουν «κόκκινες» γραμμές που καθημερινά προσπερνάνε και να ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια την νεοφιλελεύθερη πολιτική που επιβάλλουν οι μεγάλοι και ισχυροί αυτού του κόσμου.


Θυμάμαι αγώνες που δόθηκαν από κάποιους τρελούς και γραφικούς σε όργανα, συνελεύσεις, συνέδρια και στο δρόμο. Μπορώ να απαριθμήσω πολλές προτάσεις που έγιναν τόσο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και στη Ν.ΠΑ.ΣΟ.Κ. που αντί να στηριχθούν τέθηκαν στο περιθώριο γιατί δεν βόλευαν στις καριέρες μερικών. Σήμερα, βλέπω στο διαδίκτυο όλους τους «συντρόφους» να αναπαράγουν τα λόγια της Beatriz Talegón, αλλά θα είναι οι ίδιοι που αύριο θα τα κρύψουν, θα τα καταπιούν, θα τα απαρνηθούν και θα τρέξουν να βρουν μια καλή θέση στο συνέδριο!!! Θα χειροκροτήσουν και πάλι άτομα και πολιτικές πουλώντας για ακόμα μια φορά τον αδερφό τους, τον πατέρα τους, τις αξίες τους, την ιδεολογία τους, τη χώρα τους.

Εύχομαι τα λόγια της σοσιαλίστριας Beatriz Talegón να αφυπνίσουν και τους εδώ κατ’ όνομα σοσιαλιστές. Όσο για εμάς, τους γραφικούς και τρελούς, θα συνεχίσουμε να ζούμε για τη στιγμή που από μέσα μας δεν θα βγει απλά μια καλή ιδέα αλλά που η ιδέα αυτή μπορεί να εμπνεύσει την αλλαγή, την επανάσταση…

Καλό αγώνα…

Γιώργος Στιβαχτής

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…