Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είναι θέμα DNA τελικά...


Η αλήθεια είναι ότι διάβασα το κείμενο της κόρης του Μιχαλολιάκου με μεγάλη περιέργεια και με περισσή προσοχή. Θα μου πείτε ότι είναι ένα κείμενο που απευθύνεται σε συγκεκριμένο ακροατήριο. Δεν είναι όμως το κείμενο και το τι θέλει να πει σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Η ουσία αυτού του κείμενου μας δείχνει τον διαφορετικό τρόπο σκέψης αριστεράς και δεξιάς. Μας δείχνει όχι μόνο την ιδεολογική αντίθεση αλλά και το διαφορετικό DNA των ανθρώπων τους.

Το DNA καθορίζει συγκεκριμένες γενετικές επιλογές, κάτι που έδωσε την δυνατότητα στους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα την γενετική της ζωής και την κληρονόμηση ορισμένων χαρακτηριστικών. Δεν είμαι γενετιστής, ούτε βιολόγος όμως η κληρονόμηση της ιστορίας έδωσε στο καθένας μας τα πολιτικά χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν. Οι μάχες ή αγώνες, οι ιστορίες διαμόρφωσαν την πολιτική μας ταυτότητα. Θα πρέπει αρχικά να δηλώσω ότι δεν ταυτίζω τη Χρυσή Αυγή με τα υπόλοιπα δεξιά κόμματα. Η Χρυσή Αυγή είναι σάρκα εκ της σαρκώς της δεξιάς παράταξης. Εκεί ήταν το καταφύγιο της. Στελέχη της σημερινής Ν.Δ. προφύλαγαν τους σημερινούς δολοφόνους της Χ.Α. Μέσα από το δεξιό παρακράτος προέκυψε η Χ.Α. Ομοϊδεάτες τους ήταν αυτοί που σκότωσαν τον Λαμπράκη, τον Τεμπονέρα. Μέσα από αυτό το χώρο έδρασαν οι Κένταυροι και οι Ρέϊντζερ. Μέσα από αυτό το χώρο προέκυψαν οι ζαρντινιέρες. Αυτοί λοιπόν εκθρέψαν το αυγό του φιδιού. Μπορεί να μην είναι το ίδιο αλλά δεν φρόντισαν ποτέ να απομονώσουν αυτά τα στοιχεία μέσα από τους κόλπους τους.

 «Αναρωτήσου λοιπόν αν είσαι έτοιμος να πας φυλακή ενώ είσαι αθώος μόνο και μόνο επειδή είσαι εθνικιστής. Αναρωτήσου αν είσαι έτοιμος να πεθάνεις γι αυτά που πιστεύεις χωρίς όμως να γίνεις ήρωας με δόξες και τιμές». Η κόρη λοιπόν του «αρχηγού» ρωτάει τους ομοϊδεάτες κάτι που στην αριστερά ήταν τρόπο ζωής. Και συνεχίζει λέγοντας «Αναρωτήσου αν μπορείς να τα χάσεις όλα μα όλα για μια ιδέα, τη δική μας Ιδέα. Απλά αναρωτήσου και διάλεξε. Μπορείς να είσαι ένας από εμάς; Μπορείς να ζεις μόνο για μια Ιδέα; Εγώ μπορώ. Εμείς μπορούμε. ΕΣΥ»; Το dna τους δεν γνωρίζει τη είναι να διώκεσαι, τι είναι να συκοφαντείσαι εσύ και η οικογένεια σου. Δεν έχουν αποκτήσει αντισώματα σε αυτές τις παθογένειες. Λειτουργούσαν πάντα με την εύνοια του κράτους ή μέσα εγχώριες ελίτ. Όσο λοιπόν και αν προσπαθεί η κόρη του Μιχαλολιάκου με αυτό το κείμενο ή Κασιδιάρης και ο Λαγός με απειλές προς όλους δεν θα καταφέρουν τίποτα μετά από 1 ώρα στην ασφάλεια τα μέλη της θα τα μαρτυρήσουν όλα. Δοσίλογοι, χωρίς πιστεύω, χωρίς ιδεολογία τσιράκια κάποιων. Φονικά εργαλεία στα μεγάλα σχέδια του συστήματος. Αχυράνθρωποι.

Στο DNA της αριστεράς κύριοι της Χ.Α. θα βρείτε ανθρώπους που έχουν μπολιαστεί από τις αξίες και τα ιδανικά των αγώνων τους. Άνθρωποι που για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους. Μια αριστερά που σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας και βασανίστηκε στο κολαστήριο της Μπουμπουλίνας. Η αριστερά απεικονίστηκε στο ήθος των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της, ανθρώπους όπως ο Λαμπράκης, Ο Μπελογιάννης, Ο Τεμπονέρας. Την αριστερά την εξύψωσαν άνθρωποι που δεν φόρεσαν ποτε κουκούλες αντιθέτως εξορίστηκαν από αυτούς.κουκούλες αντιθέτως εξορίστηκαν από αυτούς.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …