Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Obamacare εξοργίζει τους Ρεπουμπλικάνους

Πολύ λόγος γίνεται τελευταία για το «λουκέτο» στο αμερικανικό δημόσιο. Σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν χρήματα αλλά η έλλειψη συμφωνίας μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων για την ψήφιση του προϋπολογισμού. Το αμερικανικό σύνταγμα ορίζει ότι ο κρατικός μηχανισμός συνεχίζει να χρηματοδοτείται μετά το πέρας του οικονομικού έτους αφότου έχει ψηφιστεί ο νέος προϋπολογισμός όπου η έγκριση του θα πρέπει να γίνει με την σύμφωνη γνώμη της Γερουσίας, της Βουλής των Αντιπροσώπων καθώς και από τον Πρόεδρο.

Το μήλον της Έριδος μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων είναι η μεταρρύθμιση του Ομπάμα στο χώρο της Υγείας. Έτσι λοιπόν οι Ρεπουμπλικάνοι που έχουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων αντιπρότειναν και υπερψήφισαν αναθεωρημένο σχέδιο προϋπολογισμού που μετέθετε την έναρξη της μεταρρύθμισης στο χώρο της Υγείας μετά από 12 μήνες. Θα ήθελα να τονίσω ότι η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση γνωστή ως Obamacare έχει ψηφιστεί από το 2010 και ακόμα δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή. Από την μεριά τους οι Δημοκρατικοί, που ελέγχουν την Γερουσία, δεν θα επιτρέψουν να ακυρωθεί η σημαντική αυτή μεταρρύθμιση του Ομπάμα που θα εξασφαλίσει πρόσβαση στο σύστημα υγείας σε 20 εκ. Αμερικανούς και την είχαν ως σημαία τους. Ας δούμε όμως ακριβώς το τι ισχύει με το σύστημα Υγείας των Η.Π.Α.

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι Η.Π.Α είναι το κράτος με τις μεγαλύτερες δαπάνες για την Υγεία (16% του Α.Ε.Π.) και ταυτόχρονα το μόνο βιομηχανικό κράτος που δεν έχει καθολικό Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι ξεχωριστοί οργανισμοί που χρηματοδοτούνται από το κράτος καλύπτουν την υποτυπώδη δημόσια ασφάλιση. Εξάλλου τη μερίδα του λέοντος στο χώρο της ασφάλισης τον έχουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Ένα μεγάλο ποσοστό Αμερικανών πολιτών δεν έχουν ασφάλιση (16%) κάτι που δημιουργεί ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα. Οργανισμοί όπως: Medicare, Medicaid, Tricare, Indian Health Services(IHS), State Children Health Insurance Program(SCHIP), Veterans Administration(VA), και Federal Employees Health Benefits Program(FEHBP) προσπάθησαν να καλύψουν τις ανισότητες και τα κοινωνικό πρόβλημα όμως παρ’ όλο το μεγάλο κόστος τους δεν κατάφεραν να επιλύσουν το πρόβλημα.

Η αλήθεια είναι ότι μεταρρύθμιση τέτοιας έκτασης στο χώρο της Υγείας στις Η.Π.Α. όπως αυτή του Ομπάμα, έχει να πραγματοποιηθεί από το πρόεδρο Τζόνσον την δεκαετία του ’60 όταν μέσα από ένα πολεμικό κλίμα κατάφερε να περάσει κρατικά προγράμματα ιατρικής περίθαλψης για άπορους και ηλικιωμένους. Η μεταρρύθμιση του Ομπάμα δεν είναι πανάκεια αλλά όπως και ο ίδιος δήλωσε δεν είναι το τέρμα αλλά η αρχή. Είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται ότι όλοι οι πολίτες δικαιούνται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Επομένως, με αυτή τη μεταρρύθμιση, οι πολίτες που δεν θα έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη θα επιδοτούνται από το κράτος. Επιπροσθέτως, οι ασφαλιστικές εταιρείες θα τεθούν υπό τον έλεγχο της αμερικανικής κυβέρνησης. Έλεγχος που θα βάλει ένα τέλος στην ασυδοσία των ασφαλιστικών εταιρειών που είχαν τον πλήρη έλεγχο του κόστους των ασφαλιστικών πακέτων, του κόστους των θεραπειών αλλά και το δικαίωμα να αποφασίζουν το ποιος δικαιούται και ποιος όχι να έχει περίθαλψη.

Μερικά χρόνια μετά την κρίση οι Η.Π.Α. με μεταρρυθμίσεις ουσίας προσπαθούν να βάλουν ένα τέλος στην ασυδοσία και στην κατασπατάληση πόρων. Ώστε αυτοί οι πόροι να χρησιμοποιηθούν στη κοινωνική πολιτική. Είναι σίγουρο ότι η κόντρα αυτή θα συνεχιστεί. Δεν ξέρω αν στο τέλος θα υποχωρήσει το tea party ή οι δημοκρατικοί. Δεν ξέρω αν γίνει κάποιος συμβιβασμός και από τους δύο. Το μήνυμα για εμάς τους Ευρωπαίους είναι ότι οι Η.Π.Α η χώρα πρότυπο του καπιταλισμού καταφεύγει σήμερα στη κρατική βοήθεια ώστε να διασφαλίσει την κοινωνία. Ίσως θα πρέπει από την μεριά μας να μας προκαλεί θλίψη όταν την ίδια ώρα στην Ευρώπη καταλύονται κοινωνικά κεκτημένα. Ίσως σε πολλούς να προκαλεί ζήλια. Ίσως το καλύτερο θα ήταν να αποτελέσει παράδειγμα…
Πολύ λόγος γίνεται τελευταία για το «λουκέτο» στο αμερικανικό δημόσιο. Σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν χρήματα αλλά η έλλειψη συμφωνίας μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων για την ψήφιση του προϋπολογισμού. Το αμερικανικό σύνταγμα ορίζει ότι ο κρατικός μηχανισμός συνεχίζει να χρηματοδοτείται μετά το πέρας του οικονομικού έτους αφότου έχει ψηφιστεί ο νέος προϋπολογισμός όπου η έγκριση του θα πρέπει να γίνει με την σύμφωνη γνώμη της Γερουσίας, της Βουλής των Αντιπροσώπων καθώς και από τον Πρόεδρο.
Το μήλον της Έριδος μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων είναι η μεταρρύθμιση του Ομπάμα στο χώρο της Υγείας. Έτσι λοιπόν οι Ρεπουμπλικάνοι που έχουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων αντιπρότειναν και υπερψήφισαν αναθεωρημένο σχέδιο προϋπολογισμού που μετέθετε την έναρξη της μεταρρύθμισης στο χώρο της Υγείας μετά από 12 μήνες. Θα ήθελα να τονίσω ότι η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση γνωστή ως Obamacare έχει ψηφιστεί από το 2010 και ακόμα δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή. Από την μεριά τους οι Δημοκρατικοί, που ελέγχουν την Γερουσία, δεν θα επιτρέψουν να ακυρωθεί η σημαντική αυτή μεταρρύθμιση του Ομπάμα που θα εξασφαλίσει πρόσβαση στο σύστημα υγείας σε 20 εκ. Αμερικανούς και την είχαν ως σημαία τους. Ας δούμε όμως ακριβώς το τι ισχύει με το σύστημα Υγείας των Η.Π.Α.
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι Η.Π.Α είναι το κράτος με τις μεγαλύτερες δαπάνες για την Υγεία (16% του Α.Ε.Π.) και ταυτόχρονα το μόνο βιομηχανικό κράτος που δεν έχει καθολικό Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι ξεχωριστοί οργανισμοί που χρηματοδοτούνται από το κράτος καλύπτουν την υποτυπώδη δημόσια ασφάλιση. Εξάλλου τη μερίδα του λέοντος στο χώρο της ασφάλισης τον έχουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Ένα μεγάλο ποσοστό Αμερικανών πολιτών δεν έχουν ασφάλιση (16%) κάτι που δημιουργεί ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα. Οργανισμοί όπως: Medicare, Medicaid, Tricare, Indian Health Services(IHS), State Children Health Insurance Program(SCHIP), Veterans Administration(VA), και Federal Employees Health Benefits Program(FEHBP) προσπάθησαν να καλύψουν τις ανισότητες και τα κοινωνικό πρόβλημα όμως παρ’ όλο το μεγάλο κόστος τους δεν κατάφεραν να επιλύσουν το πρόβλημα.
Η αλήθεια είναι ότι μεταρρύθμιση τέτοιας έκτασης στο χώρο της Υγείας στις Η.Π.Α. όπως αυτή του Ομπάμα, έχει να πραγματοποιηθεί από το πρόεδρο Τζόνσον την δεκαετία του ’60 όταν μέσα από ένα πολεμικό κλίμα κατάφερε να περάσει κρατικά προγράμματα ιατρικής περίθαλψης για άπορους και ηλικιωμένους. Η μεταρρύθμιση του Ομπάμα δεν είναι πανάκεια αλλά όπως και ο ίδιος δήλωσε δεν είναι το τέρμα αλλά η αρχή. Είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται ότι όλοι οι πολίτες δικαιούνται ιατρικοφαρμακευτικής περίθαλψης.
Επομένως, με αυτή τη μεταρρύθμιση, οι πολίτες που δεν θα έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν την ιατρικοφαρμακευτική τους περίθαλψη θα επιδοτούνται από το κράτος. Επιπροσθέτως, οι ασφαλιστικές εταιρείες θα τεθούν υπό τον έλεγχο της αμερικανικής κυβέρνησης. Έλεγχος που θα βάλει ένα τέλος στην ασυδοσία των ασφαλιστικών εταιρειών που είχαν τον πλήρη έλεγχο του κόστους των ασφαλιστικών πακέτων, του κόστους των θεραπειών αλλά και το δικαίωμα να αποφασίζουν το ποιος δικαιούται και ποιος όχι να έχει περίθαλψη.
- See more at: http://www.tsantiri.gr/blog-tsantiri/ygeia_gia_olous_uposchetai_i_metarruthmisi_ompama_pou_exorgizei_tous_repoumplikanous/?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+tsantirigr+(www.tsantiri.gr)#sthash.jwSzNrUd.dpuf

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…