Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι κρεμαστοί κήποι της Αθήνας...


«Ήρθαμε σ΄ αυτό το σπίτι το 2007. Είπαμε να μη βάλουμε κλιματισμό. Το καλοκαίρι όμως η κατάσταση ήταν ανυπόφορη. Βράζαμε από τη ζέστη», λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Αμαλία Ζέππου για τη διώροφη κατοικία της στον Κεραμεικό, στην οδό Παραμυθίας 29. Το δεύτερο καλοκαίρι ήταν επίσης «καυτό». «Είπα, δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε σ΄ αυτό το σπίτι...». Όλα όμως άλλαξαν όταν η κ. Ζέππου, παραγωγός ντοκιμαντέρ, αποφάσισε να πρασινίσει την ταράτσα... της. Ύστερα από μία μικρή έρευνα απευθύνθηκε σε μία εταιρεία, η οποία δημιούργησε έναν καταπράσινο κήπο στη στέγη.
«Η διαφορά είναι εντυπωσιακή. Άλλαξαν εντελώς οι συνθήκες. Πλέον το σπίτι είναι φοβερά δροσερό το καλοκαίρι. Αλλά και τον χειμώνα έχουμε σημαντικά οφέλη, αφού ο κήπος λειτουργεί ως μόνωση: έχουμε μείωση στην κατανάλωση φυσικού αερίου για θέρμανση έως 15%».
Λειτουργικό χάρη στον ταρατσόκηπο έγινε και το μικρό δωματιάκι που υπάρχει στην ταράτσα. «Προτού δημιουργηθεί ο ταρατσόκηπος, το καλοκαίρι δεν μπορούσες να μείνεις πολλή ώρα σ΄ αυτό το δωμάτιο. Ήθελα να το χρησιμοποιώ ως γραφείο αλλά... πύρωνα από τη ζέστη. Γι΄ αυτό και είχαμε τοποθετήσει έναν μικρό κλιματιστικό, χωρίς όμως να μπορεί να βοηθήσει... Τώρα μένεις ευχάριστα σ΄ αυτόν τον χώρο». Θυμάρι, φασκόμηλο, λεβάντες, ρίγανη, δυόσμος, μαντζουράνα είναι μόνο μερικά από τα φυτά που έχουν αλλάξει μέσα σε ελάχιστο χρόνο την ποιότητα ζωής της οικογένειας Ζέππου. «Όλα τα φυτά είναι διαλεγμένα έτσι ώστε να μη χρειάζονται πολύ νερό και να αντέχουν στις υψηλές θερμοκρασίες της Αθήνας αλλά και στο κρύο. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι ποτίζουμε μόλις 3 φορές την εβδομάδα», λέει η κ. Ζέππου καθώς μας ξεναγεί στον ταρατσόκηπο-όαση για τη γειτονιά.
«Ο συγκεκριμένος κήπος οροφής αποτελεί μία πιστή αντιγραφή του ελληνικού οικοσυστήματος. Υπάρχουν φυτά δηλαδή που δεν απαιτούν πολύ νερό και άλλα που συγκρατούν υγρασία. Έτσι, τροφοδοτούν τα διπλανά τους που δεν έχουν αυτή την ικανότητα», εξηγεί ο υπεύθυνος της εταιρείας Οικοστέγες - που εφαρμόζει την ομώνυμη μέθοδο φύτευσης στέγης- κ. Άντριου Κλέμεντς που ανέλαβε την εγκατάσταση και στο συγκεκριμένο σπίτι. Πρόκειται δηλαδή για ένα «αυτοσυντηρούμενο σύστημα».
Πράσινο «μπουμ»
Πριν από μία πενταετία οι πράσινες στέγες στην Αθήνα- όπως αυτή της οικογένειας Ζέππου- ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός ή το πολύ των δύο χεριών. Τα τελευταία δύο χρόνια, όπως λένε στα «ΝΕΑ» υπεύθυνοι εταιρειών που ασχολούνται με το αντικείμενο, η αύξηση στις κατασκευές ταρατσόκηπων είναι εντυπωσιακή. Οι ταράτσες... ανθίζουν. Και όπως λένε οι ειδικοί, εάν συνεχιστούν οι εγκαταστάσεις με αυτούς τους ρυθμούς τα οφέλη για το περιβάλλον της Αθήνας θα είναι σημαντικά. Φαίνεται δηλαδή ότι η ελπίδα να αποκτήσει πράσινο η Αθήνα πεθαίνει τελευταία: ελεύθεροι χώροι για πράσινο στο έδαφος δεν έμειναν, αφού γέμισαν κτίρια. Μπορούν όμως να πρασινίσουν οι οροφές των κτιρίων!
Όσο για το κόστος, οι ειδικοί τονίζουν ότι για μία πράσινη ταράτσα οι πολίτες θα χρειαστεί να δώσουν περίπου όσα θα έδιναν για μία καλή μόνωση. Δηλαδή περίπου από 100- 120 ευρώ ανά τ.μ.

Ρεπορτάζ : Μάνος Χαραλαμπάκης
(από ΤΑ ΝΕΑ)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Κείμενο 30 στελεχών καταγγέλλει τον Βενιζέλο ως «παρανυφάκι του Σαμαρά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
 Η αποκαρδιωτική εικόνα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής είναι τουλάχιστον δεδομένη.Τα media σε ρόλο Μαέστρου προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταστήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το δίπολο ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ: Μνημόνιο ή Επανάσταση.

Αναμφίβολα όμως, καμία από τις δυο πολιτικές οντότητες δε μπορεί να αποτελέσει εγγυητική δύναμη για τη σταθερότητας της χώρας, με αποτέλεσμα ο πολίτης να αναζητά τον «καταλληλότερο» ανάμεσα σε ακατάλληλους.

Εγγυητική δύναμη δε μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι ευκαιριακές κομματικές συσπειρώσεις που η ανομοιογένεια και η έλλειψη προγράμματος για τη χώρα συμπληρώνει το παζλ των ακατάλληλων με …επικινδυνότητα: διάττοντες αστέρες, που απλώς «μας ψεκάζουν» με φωνές – αλαλαγμούς χωρίς ουσία.

Η απουσία πολιτικών οραμάτων και κυρίως οραματιστών, οδηγεί τη χώρα – ιδεολογικά άοπλη και κατακερματισμένη – σε πολιτικές που κάθε άλλο παρά της εξασφαλίζουν κύριο ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Πολιτικές…

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες.Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω …