Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΑΤΑ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΙ ΙΤΑΛΩΝ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ!!!


Σαν να γύρισε η ιστορία 60 χρόνια πίσω... Έλληνες, Ιταλοί και Γερμανοί πάλι συναγωνίζονται ισχύος, στην ίδια ιστορική συγκυρία. Και σύμφωνα με τον Θεόδωρο Πάγκαλο, για όλα ευθύνεται η "ανίσχυρη" ηγεσία της Ε.Ε. Η Ιταλία έκανε περισσότερα από την Ελλάδα για να αποκρύψει την κατάσταση των οικονομικών της, προκειμένου να διασφαλίσει την είσοδό της στην ευρωζώνη, είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος, προσθέτοντας ότι η κριτική της Γερμανίας καθίσταται άστοχη, λόγω της ιστορίας της. «Απλά βάζεις κάποια ποσά χρημάτων στην επόμενη χρονιά... αυτό το έκαναν όλοι και η Ελλάδα το έκανε σε μικρότερο βαθμό από ό,τι η Ιταλία για παράδειγμα» σχολίασε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης σε συνέντευξή του στη ραδιοφωνική υπηρεσία του BBC, εχθές Τετάρτη. Όπως μετέδωσε το Reuters, ο κ.Πάγκαλος επέκρινε και την στάση της Γερμανίας απέναντι στην ελληνική κρίση, λέγοντας ότι η Αθήνα ποτέ δεν έλαβε αποζημιώσεις για τις οικονομικές επιπτώσεις της ναζιστικής κατοχής κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. «Πήραν τον ελληνικό χρυσό που βρισκόταν στην Τράπεζα της Ελλάδος, πήραν τα ελληνικά χρήματα και ποτέ δεν τα επέστρεψαν. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί» είπε και προσέθεσε: «Δεν λέω ότι αναγκαστικά πρέπει να επιστρέψουν τα χρήματα, αλλά πρέπει τουλάχιστον να πουν 'ευχαριστώ' και «δεν θα πρέπει να παραπονιούνται τόσο πολύ για κλοπές και ασάφειες στις οικονομικές συναλλαγές». Ο Θεόδωρος Πάγκαλος είπε επίσης ότι η κατάσταση στην Ελλάδα δεν θα έφθανε σε αυτό το σημείο αν υπήρχε ισχυρότερη ηγεσία εντός της ΕΕ. «Η ποιότητα ηγεσίας σήμερα στην Ένωση είναι πολύ, πολύ φτωχή πραγματικά» ανέφερε, παρατηρώντας πως ήταν καλύτερα την δεκαετία του '80, όταν ο Ζακ Ντελόρ ήταν επικεφαλής της Ευρωπαίκής Επιτροπής, ενώ τη διακυβέρνηση της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας είχαν οι Χέλμουτ Κολ, Φρανσουά Μιτεράν και Μάργκαρετ Θάτσερ... Καθείς και οι προτιμήσεις του!

by fimotro

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…