Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέρασε το τεστ των 100 ημερών!!!!


Ευνοϊκό για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι το κρίσιμο τεστ των πρώτων 100 ημερών, καθώς η πλειοψηφία της κοινής γνώμης κρίνει θετικά το έργο της. Σύμφωνα με την πρώτη μετεκλογική δημοσκόπηση της GPO για λογαριασμό της εκπομπής «Ανατροπή» του Mega, στην πρόθεση ψήφου η διαφορά που χωρίζει το ΠΑΣΟΚ από τη Νέα Δημοκρατία είναι 11 ποσοστιαίες μονάδες. Το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει το 40,3%, με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης... να βρίσκεται στο 29,3%. Ακολουθούν το ΚΚΕ με 7%, ο ΛΑΟΣ με 5,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,2% και οι Οικολόγοι Πράσινοι με 3%.
Σε ό,τι αφορά το έργο της κυβέρνησης τις πρώτες 100 ημέρες, το 53,9% έχει ευνοϊκή γνώμη, ενώ το 43,8% έχει αρνητική γνώμη. Μοιρασμένη είναι η κοινή γνώμη σε ό,τι αφορά το κυβερνητικό μέτρο για τη χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας και δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους μετανάστες.
Το 49,6% των πολιτών -σύμφωνα με τα στοιχεία της GPO- έχει αρνητική άποψη, ενώ το 44,6% θετική. Σημειώνεται ότι έξι στους δέκα ερωτώμενους (59,8%) θεωρούν ότι πρέπει να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την κύρωση του νομοσχεδίου, ενώ αντίθετη άποψη εκφράζει το 36,8%.
Αντίθετα, το κυβερνητικό σχέδιο «Καλλικράτης» συναντά τη θετική γνώμη της πλειοψηφίας των πολιτών. Το 60% έχει θετική γνώμη, ενώ αντίθετα μόλις το 25,5% έχει αρνητική άποψη.
Ευθύνες
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο ερώτημα «ποιος ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας» το 33,5% απαντά η προηγούμενη κυβέρνηση, το 15,6% οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, το 11,2% η παγκόσμια κρίση και το 37,2% «όλοι μαζί».
Θετική γνώμη έχει η πλειοψηφία των πολιτών και σε ό,τι αφορά το ερώτημα πώς διαχειρίζεται τα προβλήματα της οικονομίας.
Το 59,6% απαντά θετικά και το 38,6% αρνητικά, ενώ αντίθετα το 56,2% θεωρεί ότι δεν είναι συνεπές το ΠΑΣΟΚ με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του. Σημειώνεται ότι το 55,2% θεωρεί πως η κυβέρνηση έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, ενώ το 42,1% απαντά ότι δεν έχει.

Ρεπορτάζ : Παναγιώτης Τσούτσιας
(από το Έθνος)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…