Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιτέλους τέρμα στα μπλόκα...


Όπως έχουμε πληροφορηθεί όλοι μας από τα ΜΜΕ οι αγρότες έκλεισαν πάλι τον δρόμο!!!Φυσικά,πλέον δεν είναι έκπληξη.Έχουμε συνηθίσει κάθε χρόνο με το που μπαίνουμε στο χειμώνα λίγο μετά τις γιορτές( έτσι για να χωνέψουν τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα) αφού έχουν τελειώσει τις δουλείες τους να κλείνουν οι αγρότες του δρόμους.Παραταγμένα στη σειρά τα τρακτέρ και με τους «κόκκινους» και «γαλάζιους» συνδικαλιστές να στέκονται μπροστά και με ένα νεύμα τους να ξεσηκωθούν και να μπουν στη Ρώμη!!!

Η συγκεκριμένη λογική πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει.Πρέπει να πει κάποιος σε αυτούς ότι η ελευθερία τους τελειώνει εκεί που αρχίζει η δική μας.Δεν γίνετε κανείς να κλείνει τους δρόμους,λες και είναι δικοί του.Μπορώ να αντιληφθώ τα δικαιώματα τους αλλά δυστυχώς με αυτό τον τρόπο πρέπει να καταλάβουν ότι φέρνουν τον κόσμο απέναντι τους.

Βέβαια,θα πρέπει να παρατηρήσω ότι μου έκανε μεγάλη έκπληξη το ότι οι αγρότες δεν μπαίνουν σε μια λογική διαλόγου όπως τους πρότεινε η υπουργός.Μπροστά,σε όλο τον κόσμο,στις τηλεοράσεις να ακούσουμε τα «δίκαια» αιτήματα τους,να ακούσουμε την άποψη του υπουργείου και της κυβέρνησης.Νομίζω ότι αυτό θα συμβάλλει στη κοινή γνώμη και όχι να κλείνετε τους δρόμους εις βάρους τον συμπολιτών σας.

Πάντως,αν συνεχιστεί το χάλι με τους αγρότες να κλείνουν τους δρόμους με το έτσι θέλω όποτε θέλω (αν και δεν τους έχω δει να κλείνουν ποτέ τους δρόμους το καλοκαίρι,που έχουν να μαζέψουν την σοδειά του!!!)θα πιστέψω ότι δεν υπάρχει κράτος γιατί αν υπήρχε θα τους μάζευε,έλεος!!!!

Τέλος,αναρωτιέμαι γιατί οι αγρότες τα βάζουν κάθε φορά με το κράτος όταν αυτοί που τους εκμεταλλεύονται είναι οι μεσάζοντες που αισχροκερδούν εις βάρος τους.Επομένως,αντί να κλείνετε τον δρόμο και δεν μας αφήνετε να περάσουμε καλό θα ήταν να κλείσετε την αυλή των μεσαζόντων που σας εκμεταλλεύονται.Αλλά μήπως οι μεσάζοντες είναι μαζί με τους αγρότες στα μπλόκα;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα όσα δεν άκουσα...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις όλων για το θάνατο του Κ. Μητσοτάκη και αφού η περίοδος του πένθους έληξε μπορώ να πω το τι δεν άκουσα.

Για αρχή θα ήθελα να διευκρινήσω ότι ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος  της οικογένειας του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον  αφήνει στη  δημόσια κρίση.

Δεν άκουσα λοιπόν για την αποστασία, για τα ειδικά δικαστήρια, για το "Βρώμικο '89", τη Mayo, την ΑΓΕΤ, τα σκάνδαλα με τους 470 φακέλους, τα οικονομικά προβλήματα που άφησε η θητεία του ως Πρωθυπουργός της Χώρας. Για το τέλος, κράτησα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του και το Σκοπιανό. Για το μόνο που αναρωτιέμαι μετά από όλες τις πολιτικές αγιογραφίες που του φτιάξανε μήπως είχε δίκιο όταν έλεγε, ότι στην Ελλάδα όλα ξεχνιούνται μετά από 10 χρόνια...

Γιατί δεν μπορώ να υποτιμήσω την κυβερνητική συμμαχία…

Θα βρει η κυβερνητική πλειοψηφία τους 180 βουλευτές ώστε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Θα πάμε σε εκλογές; Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που εκφράζονται καθημερινά μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ της χώρας.

Έτσι λοιπόν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε απανωτά ερωτήματα και διλήμματα που μοναδικό σκοπό έχουν να διχάσουν τον κόσμο.

Έχουμε διαβάσει στην ιστορία για πληθώρα πολιτικών συστημάτων που εφαρμόστηκαν και τα αποτελέσματα αυτών. Όμως διαχρονικά στην ιστορία μία ήταν η πολιτική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Dividi e impera. Διαίρει και βασίλευε…

Στο βάθος της ιστορίας χάνεται η πατρότητα της εν λόγω φράσης. Μπορεί να την ανέφερε ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή ο Ιούλιος Καίσαρας, μπορεί ακόμα και ο Μακιαβέλι.

Μπορεί να μην ξέρουμε την πατρότητα της φράσης όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τον τρόπο που εφαρμόστηκε στη χώρας μας από τους πολιτικούς μας.

Αριστεροί- δεξιοί, πατριώτες και μη, Καραμανλής ή τανκ και άλ…

Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε όλοι εκ νέου στη κάλπη να εκλέξουμε την νέα κυβέρνηση της Χώρας. Θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο αγανάκτησης ή την ψήφο εμπιστοσύνης. Πόσο είμαστε έτοιμοι; Τι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά να ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα; Υπάρχουν πολιτικές; Υπάρχουν ιδεολογίες; Πως θα είμαι σίγουρος ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα είναι άλλη μια φούσκα; Πως ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω τώρα δεν θα απαξιώσει το μέλλον το δικό μου και τον παιδιών μου; Πως θα ξέρω ότι αυτό που θα ψηφίσω δεν θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση; Ερωτήματα αναπάντητα ή χιλιοαπαντημένα;

Στις 6 Μαΐου εμείς οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους την απάντηση μας. Θα πρέπει να υψώσουμε την φωνή μας σε όλους αυτούς που δρούσαν για μας χωρίς εμάς. Κανείς μας δεν πρέπει να απέχει. Η αποχή δεν είναι απάντηση, δεν είναι πολιτική πράξη, αλλά λιποταξία από μια μεγάλη μάχη. Εμείς μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε με την αποχή μας την σιωπή μας, να…